Yorgun, kırgın, örselenmiş, umursanmayan bir mücadelenin kalbi kırık, haklı taraflarıyız. Yazdık, çizdik, haykırdık; sesimizi bizden başkası duymadı. Biriken yüreklerdeki dertleri aktardık, dillendirdik ama nafile. Sağır kulaklar duymadı, durmuş beyinler algılamadı sevdalı yürekleri. Varlığımızı anlamayan yığının umurunda değildik hiç, binlerce yaralı yürek, binlerce deli sevda, binlerce ince hayal, görev aşkı… Değersiz bir yapraktık gözlerinde. Bir varmış bir yokmuş misali tatlı bir masaldı iniltilerimiz, duymaya hacet yoktu onlara göre. Olsak da olur olmasak da… Öğretmendik alt tarafı, binlercesi üç kuruşa çalışan, değere taktir görülmeyen, örselenen, hakarete uğrayan, yıpranan toplum mühendisleriydik!

Sesimizin çıkması da nedir? Kendi seslerinden farklı ses peyda olsa, kızgınlaşan bir anlayışın karşısında sesi çıkan bir avuç emekçi ne anlama gelebilir ki? Ayak altına alınan öğretmenlik mesleğini doğrultmaya çalışan delikanlı yüreklerin asi sesiyle çınlayan kulakları daha ne kadar duymazdan gelecek bu haklı davayı. Kulaklar açılmalı, kalplerdeki perde silinmeli, bu yapılan haksızlığın sonu gelmelidir.

Dilimiz, Türkçemiz… Çirkin emellere alet olmayan bir vatanın varlığının göstergesi. Bir duru su misali; milletimizi, kültürümüzü derinden besleyen can suyumuz. Savaşarak koparamadılar seni dudaklarımızdan, ruhumuza işleyen kültürümüzü yok edemediler sayende. Bileği bükülemeyen Türk ecdadı, yeni hedef dilindir! Sen ağzındakinin kıymetini bilmezsen, onu koruyup kollamazsan, yarın yoksun. Olmayacaksın, kana kana içtiğin can damarından mahrum bir Türk yaşayabilir mi hiç? Bilinçli, haince yapılan politikalara kanıp sessiz kalmayacağız. Bu varlık ile yokluk arasında ince bir çizgidir. Bu ülkenin dil öğreticileri kıymetsiz değildir. Sahipsizlik geçicidir. Bu ülkenin dilcisi kendi sesiyle vardır, ayaktadır. Destekleyeni olmasa da, davasında ve varlığını sürdürecektir. Buradayız, beraberiz ve güçlüyüz.

Volkan Korkmaz