Velev ki atanamadım…
Velev ki atanamadım…
Düşündüm de en verimli çağımda eve hapsolmuş, elim kolum bağlı oturuyorum. Hayatım üzerinde kirli bir oyun oynanıyor ve ben öyle izliyorum. Karanlık, puslu artık cümlelerim; kalemimden umut düşmez oldu kağıtlara.
Velev ki diyorum artı sonsuzda bir yerlerde, atanacağım gün. Çarşambalar kar etmiyor bu umutsuz bekleyiş için… Atanacağım ya da atanamayacağım
Atanamazsam ne olur benden, elimde Türkçe öğretmeni diplomamla? Bu sene olmadı, seneye olmayacak, bir sonraki sene… Deneme yanılmalarla bu işin böyle olmayacağını anlayacağım ya sonra. Nereye kadar hamdusenalar gönderirim? Ne zamana kadar üzerime eğreti duran ve kendimi ait hissedemediğim bir işi yaparım.
Ben Türkçe öğretmeniyim… İçim bir kez daha burkuldu bu cümleyi kurarken.
Umudumu yavaş yavaş kaybettiğim ve ağır bir yorgunluğun üzerimde hissettiğim bugünde yeni bir umudun filizlenmesini bekliyorum…
Şule ATEŞ
15/12/2008
Mehmet Çağatay
Posta
yüreğine sağlık şule hocam,bu yazı için çok güzel olmuş ifadesi az kalır…
sağol eray hocam iyi, güzel değil içimizdeki duygular ama gelecekte belki bir şeyler değişir…
çok güzel olmuş tam da benim düşüncelerimi yazmışsın galiba bizim gibi düşünen çok izsen var kazanamazsam nolacakk???
Atanamayan arkadaşlara yeni iş sahaları açıyorlar. Hırsızlık, vurgunculuk, dolandırıcılık, vb. bunlardan biri olsana..
paatron sensin cagatay öğret bakalım hırsızlık nasıl olur?
bahsettiğin hırsızlık emek hırsızlığı ise onu öğrettiler…
Her türlü hıszızlık.. Atanamamaya devam edersen öğrenirsin ister istemez. Belki de istenen budur?
hayal çalar, ümit satar; gelecek çalar, memleket satarım belki…
bu söz (hemen üstteki) sana aitse ellerinden öprerim abla.
Büyük laf, en doğru laf.
Büyüksün.
Bana ait…
Ah arkadaşım ah.Ne kadar zor ve sen ne kadar içten ifade etmişsin.Eline sağlık.Yüreğini ferah tut.Her şey düzelecek.Birlikte başaracağız bunu.
“hayal çalar, ümit satar; gelecek çalar, memleket satarım belki…”ne güzel söylemişin