Var mısın, yok musun?

Çocukluğun dolu dizgin yaşandığı bir çağda çocuk olduk. Her köşe başında, her mahalle arasında bir oyun kurduk. Yılar geçti gitti ama oyunlarımız bitmedi. Biz hep bitti sandık, hep çocukluk sandık oyunları.

Hayatımızın en önemli noktalarından birindeyken yerimizde saymaya başladık. Köşe kapmacaydı sanki oyunun adı biz ebeydik. Birinin bir anlık gafleti, bir anlık hızını kaybetmesi bize oyunu kazandıracaktı. Birbirimizin ayağını kaydırmak istedik onun için. Onun için kavgalar ettik, en yakınımızın başarısızlığı bize başarı getirecekti, ne acı…

Modası geçmiş eşyalar gibi bir tarafa atılmış, ilerde lazım olur diye bekletiliyorduk. Bir taraftan beklerken, bir taraftan bekleniyorduk! Lavanta kokulu yaşamalar olmayacak bizimki, kısa sürede çıkacağız kilitlendiğimiz sandıklardan ve oyunda kozlarımızı masaya koymanın zamanı gelecek.

Kötü bir teklifti Hamdi Bey’in teklifi! O bizim hayallerimizi çalacaktı kazanırsa ya biz? Biz ise geleceğini çalmalıydık onun, onun hesabına göre. Yok, Hamdi Bey hesap yanlış oldu. Gözünden kaçırdın ama benim hayallerim gerçek olursa senin geleceğin kurtulacak…

Şule ATEŞ

25/12/2008