Türkçenin bir eksiği yok ya sizin?

   Nasıl İzmir, İstanbul Türkiye ise Hakkari de Şırnak da Türkiye. Ve başka Türkiye yok!

Bugün Türk polisine, askerine taş atan çocuklar varsa ve dağda insanlıktan uzak yaşayan birileri bunda hiç mi suçumuz yok. Sokak ortasında çocuklarımıza Kürtçe öğretiyor birileri, gözümüze sokarcasına.

Devlet olarak canını, malını koruyamıyoruz. Onları anadillerinin güzelliklerinden mahrum bırakıyoruz. Milli benliklerinin yok olması için o kadar boş bırakıyoruz ki meydanı ister istemez birileri çıkıp doldurmaya başlıyor boşlukları.

Ülkemin bir cephesi bunları yaşarken bir başka cephesinde öğretmenlik aşkını içinde taşıyan binlerce eğitim neferi var. Ülkemin her karışında kayıtsız şartsız çalışmayı kabul eden öğretmenler. Tebeşir tozunu, öğrenci seslerine hasret binlerce öğretmen… 

Bu iki cephenin buluşacağı bir nokta var. Tüm sorunları eğitimle çözebileceğimiz bir gerçek. Öğretmenlerimizin başını okşayacağı bir çocuk çikolata karşılığı polisine, askerine taş atmayacaktır. Türkçe öğretmenim İstiklal Marşı’mla başlayacak ilk dersine ve vatan olmayı anlatacaktır tertemiz yüreklere. Güzel Türkçemin tüm inceliklerini, tüm güzelliklerini verecektir ve sokaklardaki eğitime ihtiyaç duymayacaktır o masum yavrular.

Bunlar ütopya değil, bunlar gerçek. Bir şeyleri değiştirmek, güzelleştirmek istiyorsak önce eğitimimize önem vermeliyiz. Türklüğün Türkçe ile olacağını bir an olsun unutmamalıyız. Biz dilimizi öğrendikçe, dilimizi öğrettikçe bir bütün olabileceğiz.

Şule Ateş

09/11/2008