BİR ZAMANLAR ÇOCUKTUM. BABAM, BEN 7 YAŞINDAYKEN ÖLMÜŞTÜ. HAYAL MEYAL HATIRLIYORUM YÜZÜNÜ. ÖĞRETMENLERİM BAŞARILI VA ÇOK FAKİR OLDUĞUM İÇİN OKUMAMI VE ÖĞRETMEN OLMAMI İSTİYORLARDI, ZATEN BEN DE “ÖĞRETMEN OLACAĞIM” DİYORDUM. ÜSTÜMü, BAŞIMı ALAN ÖĞRETMENLERİM SAYESİNDE OKUDUM ÖĞRETMEN OLDUM. İLKÖĞRETİMDE HİÇ KİTABIM OLMADI, HİÇ DE ŞİKAYET ETMEDİM BU DURUMDAN. AMA ÜNİVERSİTE BİTİNCE ŞİKAYET ETTİM, PİŞMAN OLDUM ÖĞRETMEN OLDUĞUM İÇİN. NEDEN Mİ?

BİR KÖYDE ÜCRETLİ OLARAK GÖREVE BAŞLADIM. LOJMAN YOKTU OKULDA. BİR SINIFTA YATMAYA BAŞLADIM FARELERLE BİRLİKTE. VE AYAĞIMI ÇOK SEVMİŞ OLACAKLARDI Kİ HER GECE KANATIRCASINA ISIRIP KAÇARLARDI.  YİNE ŞİKAYETÇİ DEĞİLDİM BURUMDAN. TA Kİ MÜDÜRÜMÜN BANA SEN ÜCRETLİSİN İSTERSEM İŞİNE SON VERİRİM BENLE İYİ GEÇİN DEMESİNE KADAR. ÇÜNKÜ ADAM BANA MEYDAN OKUYORDU. “SEN ÖĞRETMEN DEĞİLSİN, DEVLET SENİ YOK SAYIYOR, 657 YE TABİ DEĞİLSİN, BEN İHTİYACIM YOK DEYİP GÖNDEREBİLİRİM.” SENİ DEDİ. ÇOK AĞRIMA GİTMİŞTİ ÜCRETLİ GEL DERDİ, ADIMI SÖYLEMEZDİ BİLE. NEYSE BENİM HAYALİM ÜCRETLİ DEĞİL ÖĞRETMEN OLMAKTI.

Serhat Yılmaz