TEK KANATLI MELEKLER

Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz bu günlerde nedense bir vazgeçiş bir terk ediş görülüyor hareketimizde. Milli eğitim bakanının yaptığı açıklamadan sonra bu kopuşlar daha da çoğaldı.

Aylardır verdiğimiz Türkçe hareketinden vazgeçmenin en büyük nedeninin umutsuzluk olduğunu düşünüyorum. Dava arkadaşlarım nedense hareketin ses getirmediğini, bir şeyleri değiştiremediğini düşünerek vazgeçiyorlar. Kabul edilmelidir ki hiç kimsenin elinde sihirli değnek yok. Beraber bir şeyler yapmaya çabalıyoruz. Ve verdiğimiz mücadelede de çok kötü sayılmayız. Hedefimiz olan yazılı ve görsel medyada yer almayı başardık. Bunlar olmasına rağmen, hedefimize yaklaşmışken bu kopuşlar neden? Oysa mücadeleden bu kadar kolay vazgeçiş bize yakışmaz. Biz; kendine ve yanındaki birkaç askere güvenerek yola çıkıp bir ülkeyi kurtaran Atatürk’ün çocuklarıyız. O geleceği bizlere emanet etti. Bu kadar kolay vazgeçiş belki sadece kendini kurtaracak ama geleceğini yok edecek.

“Bir elin nesi var iki elin sesi var “diye boşuna mı söylemiş atalarımız. Sen benim elimi tut, ben bir diğerinin. Bu şekilde genişlesin halkamız. Biz ilerleyelim, Türkçem ilerlesin, Türkiye ilerlesin. Biz öğretmeniz. Tüm zorluklara rağmen geleceği oluşturmak için varız. Baştan bırakırsak, her şeyi kader diyerek uğraşmadan bırakırsak gelecekten de bir şey bekleyemeyiz. Şu da unutulmamalıdır ki en güzel gökkuşağı da en sert fırtınalardan sonra çıkar. Fırtınaya göğüs germeyen, kaçan o güzelliği de göremez.

Ve son sözüm hepimiz tek kanatlı melekleriz ancak birbirimize tutunursak uçabiliriz.

Özlem TURAN
30/12/2008