24 KASIM’DA HÜZÜN

          “ Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya”

     İşte bu dizeler ile anlatıyor bir köy öğretmeni duygularını. Ayrı kaldığı çiçeklerini, öğrencilerini istiyor son nefesinde yanında. Öğretmenlik böyle bir şey işte son anında bile öğrencilerini düşünmek, onlara hasret duymak.

    24 Kasım Öğretmenler Günü. Milyonlarca öğretmen yukarıdaki dizelerin sahibiyle aynı duyguları paylaşıyor bugün. Bazı öğretmenler için ise bambaşka duygulara neden oluyor. Yürekleri acıyor, sevinçle dolması gerekirken. Çünkü onların sevip okşayacağı, bilgilendireceği öğrencileri yok. Sevgileri tam,bilgileri tam ama öğrencileri eksik. Ataması yapılmamış öğretmenlerden bahsediyorum. Hani şu dört yıl okuyup diplomasını alan, önüne konulan sınav engeline takılıp yıllarca içinde biriktirdiği sevgisi ve bilgisiyle öğrencilerine hasret kalan öğretmenlerden.

   Sistemin yanlışlıklarıyla çok acıyor yürekleri. Öğretmen adayıyken acıyor, sınavdan sonra acıyor, atama sonuçlarından sonra acıyor. Ama en çok öğretmenler gününü evde öğrencileri olmadan yaşarken acıyor. Tüm acılar farklıydı bu farklı. Hepsi geçiyordu, hepsine bir neden bulup avunuyorlardı ama buna bir neden bulamıyorlar. Neden onlarında elini öpen, “öğretmenim” diye seslenen öğrencileri yok? Oysa öğretmen onlar da. Atanamasalar da öğretmen…

   Televizyonlar gazeteler bugün “haktan” “adaletten” bahsederek öğretmenleri, cıvıl cıvıl öğrencileri anlatıp, günün anlam ve öneminden bahsederken bu öğretmenler geleceğe dönüyorlar yüzlerini. Her yeni güne umutla uyanıyorlar. Ve her gece umutla kapatıyorlar gözlerini. Umutla yaşıyorlar. Şiirde de dediği gibi “ dünyanın bütün çiçeklerine”  hasretlerini biriktiriyorlar içlerinde. Ve bir öğretmenler gününü daha öğrencisiz geçiriyorlar bunun son olmasını dileyerek.

Özlem TURAN