Üşüyorum, uykum geliyor benim, öğretmen hadi kalkın dedi mi herkes kalkıyor yataktan benim gibi. Annesi giydirmiyor kimseyi, annesi yemek yedirmiyor, biz kendimiz yiyoruz yemeklerimizi, çoraplarımızı kendimiz yıkıyoruz.

Kahvaltıda bal ve yağ vermişler bugün, doymuyorum ki ben bununla. Dışarı çıkıyorum, bakıyorum insanlara, üşüyorum ben hala. Kollarımı açıp koşuyorum kanatlanırcasına, havalardayım şimdi, terledim; üşümüyorum ama özlüyorum ben hala… Babam sabahtan tarlaya giderdi, sen koyunları dere başına kadar getir, gerisini hallederim derdi, sabahın kör saatleri… Derenin suyunu duyar gibiyim, çok özledim hayvanların kokularını… Her canlının kokusu farklı, bir tek ölüler pis kokar, ruhları yoktur çünkü.

Zil çalıyor yine, öğretmen bana kızınca başımı öne eğiyor sonra hiçbir şey olmamış gibi koşup oynuyorum tenefüslerde. Ben takmayınca kimse olmamış gibi davranıyor, utanmıyorum o zaman. Bu doğru mu bilmiyorum, annem duyarsa üzülür mü bilemem ;ama başka çarem yok, çok zoruma gidiyor sonra…

Pansiyona geçiyoruz biz. Her zille farklı şeyler yapmaya alışmış robotlar gibiyiz. Bugün banyo günü. Hepiniz giysilerini alıp aşağı inin , diyor öğretmen. Üşüyorum ben hala. Birinin yıkanırken bana yardım etmesini bekliyorum, köylüm yardım ediyor; ama annem gibi yıkayamıyor beni.

Öğretmeni çağırmışlar aşağıya, kaymakam amca bize çamaşır makinesi almış elimizde yıkamayalım diye çamaşırlarımızı. Kır saçlarıyla baba gibi baktı bana giderken, konuşmadım ama gözlerimle teşekkür ettim ona, sıcacık gülümsedim… Öğretmen ağzını burnunu kapatmış ben anlamam bundan diyor, midesi bulanır gibi yapıyor, burası çok pis kokuyor deyip çıkıyor, zoruma gidiyor; ama ağlamıyorum. Öğretmenim, biz ölülerden daha mı pis kokuyoruz diyorum; ama sesimi ben bile duymuyorum…

Özgen Ay

03/04/2009