ATAMA GÜNLÜĞÜ

Yaşadığım bölgeden uzaklaştığım her bir mesafede, değişen hayatları ve değişen doğayı görünce farklılığın sadece insanlarda değil; bölgelerin coğrafi özelliklerinde de benzerlik gösterdiğini daha iyi anladım. Daha iyi anladım; çünkü bunun böyle olduğunu duymuştum.

            Soğuk bölgede yaşayan insanlar beyaz, sıcak bölgenin insanı çok güneş gördüğünden esmer, iki bölge arası çoğunlukla kumral olur; ama istisnalar kaideyi bozmaz. Hiç görmediğiniz, uzaktan sadece adını bildiğiniz tanıdık şehirler siz tam da oraya ulaşmak isterken size daha yabancı, daha uzak görünür. Bildiğiniz yerleri, tanıdığınız insanları terk etmek zorunda kalmışsınızdır artık.

            Yolculuk boyunca gözlerimi kapalı tutmaya çalışıyordum. Hem etrafı görmez hem de belki uyumam daha da kolaylaşırdı. Ara sıra dalıyordum. Gözlerimi açtığımda ise kocaman dağlar ya da gözlerime inanamadığım geniş çukurlar görüp bunların hayal mi yoksa gerçek mi olduğunu anlayamıyordum. Hayretimden bağırıp “bu ne?” diyecek oluyor, sonra otobüsün içine yayılan horultularla sakinleşiyordum; ama gördüklerim gerçekti.

            İnsanlar, doğa, kokular… her şey değişiyordu ve hayat tüm samimiyetiyle bana uzaklaştığımı söylüyordu. Dağlar daha çok, daha yüksek ve daha görkemli… Yollar, araçları kullanan şoförler gibi gözü kara, uçuruma bakıyor hep bir yanı… Konuşmalar daha sert, kullanılan harflerden bir kaçı ağzın içinde kaybolurken bir kısmı buna inat daha sert ve gırtlaktan çıkıyor. İnsanlarsa daha esmer, daha cana yakın…

            Burada güneş her gün anne babası yanında olmayan yatılı ilköğretim bölge öğrencilerini yataklarından kaldırmak için doğuyor ve ben her gün onların ne hissettikleri bilmek için yüzlerine daha dikkatli bakıyorum. 

Özgen Ay

20/11/2008