Geçenlerde yazmıştı Şule Ateş “velev ki atanamadık” başlıklı yazısında aranamayan öğretmenlerin ruh halini. O yazıyı okurken atananları düşündüm. Hiç de farklı gelmedi bana durumları. Onlar da dert içinde düşüncelere dalmış.
Velev ki atandınız. Gerisi rüya gibi olmayacak, bulutlar üstünde uçmayacaksınız. Yüksek ihtimal memleketinizden epey bir uzakta (muhtemelen doğu) görevlendirileceksiniz. İlk sorununuz kalacak yer bulmak olacak. Lojman bulursanız ne âlâ, zira lojman sıkıntısı yaşandığı aşikar. Lojman bulamadınız ev aramaya düşeceksiniz kısıtlı zaman içinde. Kısa zamanda iyi bir yer bulursanız sizin şansınıza.
İnşallah ulaşım sorunu çekmezsiniz. Çünkü bu da bir geçek. Okuldan eve ya da evden memlekete bitmez öğretmenin bu sorunu.
Atanınca sizi tatmin etmeyecek bir olgu daha. Maaş!. Ev kirasıydı, yol parasıydı, yiyecek-içecek, giyim-kuşam derken kuş gibi uçacak zaten kuş kadar olan, emeğinize verilen ücret. İyi bir muhasebe yapıp ay sonu bir sinema bileti parası kalırsa size piyango vurmuş gibi sevinebilirsiniz.
Bir başka adım. Şunu da rahatlıkla söyleyebilirim siyasi baskılara maruz kalacaksınız. Okul müdüründen tutun da il milletvekilinden çıkın. Hele bir de köy öğretmeni iseniz, politikacıların oy deposu olarak gördükleri cahil uyanık köylünün ve muhtarın hakaretlerine maruz kalma ihtimaliniz yüksek. Sonrasında ne yazık ki bir nevi kukla haline geliyor öğretmenim.
Saymakla bitmez, biz yoruluruz dert bitmez. Bakın laf lafı açtı daha terör ve güvenlik sorununa değinmedik bile. Bir de örgütlenememe ve siyasal hayata katılamama bigi bir durumla karşılaşacaksın öğretmenim unutma. Toplum yönetiminin dışında kalacaksın bu yüzden.
Neyse fazla derine inmeyelim, soğursun meslekten öğretmenim. Korkma ama sende bu öğretmenlik aşkı olduğu sürece hiç bir dert seni öldürmez, bilakis güçlendirir. Noktayı da bu şekilde koyalım vesselam.

Mehmet Çağatay

24/12/2008