Küçük bir hikâye. Öyle ama roman olmaya aday.  Hak arama süreci.

Şubat 2008, Türkçe’ye pek kadro verilmemişti. Olur arada, gözden kaçmıştır. Vardır bir hikmeti.

Ağustos 2008, 441 kontenjan. Olamaz.!. Ayaklar altına alınan Türkçe öğretmenliği artık ezilmişti. Bu böyle gitmez.  Hadi 2008 öncesi mezun olanları saymayalım, 2008 mezun binlerce kişi var ve alım 441. “Ayıptır bu efendiler.” lafı artık çok masumane.  Kitap yazılır ‘bir branş nasıl çökertilir’ diye.

Hadi bu branşı çökerttiniz. Unutmayın Türkçe sizin ana diliniz. (?)

‘Bir  şeyler yapmalı’ dedi Türkçe öğretmenleri. Şubatı , Ağustosu kaybettik geleceğimiz karanlık olmasın diye. Birtakım forumlarda bir araya geldiler ve “Neler yapabiliriz” sorusunun cevabını aradılar. Bu aşamada yapılacak tek şeyin Türkçe’yi arka planda bırakan bakanlığa bunu hatırlatmak olduğunu kararlaştırdılar. Bakanlığa, bakanlığa yakın kurumlara posta, belgegeçer, e-posta vb. yollarla ulaşıp dertlerini anlatmaya çalıştılar. Gelen geri dönüşlerde bunun karanlıkta koşmak olduğunu görseler de yılmadılar. Kiminin amacı bir sonraki atamada atanmak, kimininki ise Türkçe’ye hizmet etmek.

Adım adım ilerlediler. Yoğun bir şekilde bakanlığa sorunu anlatmaya çalıştılar.

Sonuç, kasım 2008 atamaları. 13 binde 521 kontenjan.  Kısaca tam bir fiyasko. Milli Eğitim Bakanlığı’nda ‘dediğim dedik, çaldığım düdük’ anlayışı.

Bu iş bakanlığı geçti artık. Sorunu kamuoyuna  duyurmak lazım. Bu düşünceyle oluşturulan Türkçe Hareketi.  Onlarla başladı, yüzlere, binlere hitap etmeyi amaçlıyor.

Türkçe öğretmenliğine yapılan bu ülkenin geleceğine yapılan darbedir diyorlar. “Türkçe’yi samimi olarak korumak istiyorsanız, Türkçe öğretenleri korumanız gerekir.” anlayışını güdüyorlar.

Ne diyelim, yolun ve bahtın açık olsun Türkçe.

Yolun ve bahtın açık olsun Türkçe Hareketi.

Durmak yok, yola devam…

Mehmet Çağatay

04/12/2208